beer op bank waarom ik mijn kind niet dwing tot kusje geven mamaabc mama abc blog

Waarom ik mijn kinderen niet dwing tot kusje geven

Share Button

beer op bank waarom ik mijn kind niet dwing tot kusje geven mamaabc mama abc blog

“Kom geef oma nu maar een kus.”
“We gaan niet weg voor je een hand geeft aan tante Eline.”
“Je moet nu pepe een zoen geven anders blijft je knuffel hier.”

Dwingen tot kussen

Wie heeft dat nog nooit ergens gehoord? Op familiefeestjes of andere gelegenheden, waar ze vaak al een hele leuke tijd deelden met de desbetreffende oma. De kindjes weten niet hoe te reageren, ze willen “flink” bevonden worden door iedereen maar je ziet de angst op hun gezichtje. Ze willen niet kussen, zoenen of een handje geven maar liggen in tweestrijd met zichzelf. Hun mama, papa of een ander persoon waarbij ze veilig horen te zijn zet hen voor het blok en ze moeten het ondergaan.

 

“Anders leren ze het nooit.”
“Ze moeten toch tonen dat ze hen graag zien.”
“Dat is enkel maar beleefd.”
“Ik moest dat ook doen als kind, dat is normaal.”

Kinderen niet dwingen tot kusje geven.

Ik ben van mening dat je het wel eens kan vragen/voorstellen aan je kindje. Hoe je dat doet is wel heel erg belangrijk. Doe het op een neutrale manier, zonder voorwaarden en oordelen eraan. Kinderen zijn daar heel erg gevoelig voor. Dring niet aan, laat het los en kijk wat je kinderen doen. Geef ze andere alternatieven zoals bijvoorbeeld een kushandje werpen of eens zwaaien. Willen ze niets doen, laat het daarbij en ooit komt dat wel. Echt. Vertrouw je kinderen, als ze daar klaar voor zijn dan komt dat wel. Let ook op de leeftijd en rijpheid van je kind, je kan erover praten waarom mensen dit soms verwachten en waarom mensen dat doen. Wat je ermee kan vertellen. Verwacht niet na dergelijke uitleg dat ze opeens wel bereid zijn om een zoentje of een handje te geven. Het is hun lichaam, laat ze dat volgen.

Vertrouw je kind

Waarom ik mijn kinderen daar niet toe verplicht is heel makkelijk en logisch uit te leggen.
Mijn kinderen hebben een eigen lichaam en voelen elk hun eigen persoonlijke prikkels. Ik vind het heel erg belangrijk dat ze leren te ontdekken wat ze fijn vinden aan hun lichaam en wat niet. De grenzen respecteren wij ook als gezin bij het knuffelen, zoenen, kietelen en lichamelijke (vecht)spelletjes. Als ze stop zeggen is het stop, om welke reden dan ook. Het is hun lichaam en hun gevoelens. Wij overzien de situatie en hebben ervaring in wat kan en wat niet kan, een kind moet dit leren en dat gaat in stapjes.

We willen dat ze opgroeien tot tieners en volwassenen die in contact staan met hun lichaam. Die weten wat ze willen, ook vooral met hun lichaam. Die een mening hebben en dat durven te uiten. Die geloven in zichzelf en in wat ze voelen en daar niet bang van zijn. Want ooit gaan ze in contact komen met een eerste liefje, kussen, handje geven, knuffelen en ja ook seks. Dan wil ik dat ze sterk in hun schoenen staan op mentaal en lichamelijk gebied. En dat bereik ik niet door mijn kinderen nu te verplichten tot lichamelijke acties waar ze niet achter staan.

Hoe wij het doen

Willen ze niet knuffelen dan willen ze niet, punt. Willen ze wel is het intens genieten van beide partijen. Ik probeer nooit als eerste een knuffel met mijn kind te eindigen maar als ik voel dat mijn kind wil stoppen gehoorzaam ik daar direct aan. Zo leren ze hun lichaamlijke behoeftes kennen en ernaar te luisteren.

Onze dochter wil van mij meestal wel een slaapwelkusje, van manlief wil ze meestal niet. Dat is soms pijnlijk voor hem, maar ze toont op zoveel andere manieren dat ze ook van hem houdt. Ik denk dat wij eerder in staat zijn om dergelijke situaties te begrijpen en een plaatsje te geven dan dat we een kind dwingen tot iets waar het zich niet goed bij voelt.

Wij verwoorden af en toe wel eens wat er in ons omgaat, maar nooit op een dwingende beledigende toon. Soms vraag ik eens een knuffel aan mijn zoon en dan vraagt hij “Waarom?” Mijn antwoord is meestal “Omdat ik van je hou en ik je heel graag dicht bij mij voel.” En dan laat hij het toe of niet. Geen dwang, geen overreding en geen schuldgevoel.

Wat de anderen denken

“Maar dan voelt oma zich afgewezen.”

Ik ben van mening dat het dan aangewezen is om daarover in gesprek te gaan met de oma. Er zijn vast talloze andere tekenen dat ze kan herkennen dat haar kleinkind haar enorm graag ziet. Laat oma deze ontdekken en daarop focussen. Het zoentje komt misschien later wel.

Ik vind grenzen respecteren bij kinderen van enorm belang.

Wij hebben nooit onze kinderen gedwongen tot het kussen of handjes geven. Toch doen ze het nu wel, op hun eigen initiatief (en zeker niet altijd en bij iedereen) en dat gaat gepaard met zoveel vreugde en liefde. Werkelijk mooi om te zien.
Van die momentjes genieten alle partijen intens, wetende dat het werkelijk uit zichzelf komt.

 

Hoe denk jij erover? Hoe ga jij en je kinderen daarmee om? En jullie omgeving?

Share Button

There are 21 comments Reageer!

Reageer!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  
Please enter an e-mail address