hooggevoelig-hooggevoeligheid-hsp-hoogsensitief-our-happily-ever-after

Mijn gevoel bij hooggevoeligheid

Share Button

Ik merk al langer een opmars van hooggevoelige, hoogsensitieve, mensen, vaak aangeduid met de afkorting hsp. Ik heb daar vaak moeite mee.

Ik weet niet wat die mensen voelen en meemaken. Vinden ze zichzelf hooggevoelig, ok, prima voor mij. Iedereen moet leven hoe ze zelf willen en naar eigen inzicht. Toch stoor ik mij eraan. Ik heb er lang over gedaan om uit te vogelen waarom. Want op zich is er niets mis mee. Als die mensen door dat label dat ze zichzelf toekennen beter overweg kunnen met zichzelf dan is dat heel erg fijn en nuttig voor hen.

Mijn onbehaaglijk gevoel bleef wel overeind telkens als ik dat las bij iemand. Nog meer als ze het hebben over hun (kleine) kinderen, dat ze hooggevoelig zijn meestal gevolgd door een “ik ben dat ook”. Maar ik herhaal mezelf, ieder doet met hun kinderen wat ze willen. Mij geeft het een raar gevoel. Een gevoel dat ik eerst niet zo gauw kon plaatsen.

hooggevoelig-hooggevoeligheid-hsp-hoogsensitief-our-happily-ever-after

Zoals iedereen die mijn blog volgt wel weet hebben er 2 van onze 4 kinderen autisme. Dat hebben wij niet zelf toegekend, wij hebben – op eigen initiatief – onze kinderen daarop laten testen. Onze kinderen hebben dus een label. Een écht label. Hoe je over labels denkt hangt ervan af wat je ermee doet en mee omgaat. Heel kort gezegd is het voor ons enorm verrijkend én helemaal niet “ik stop mijn kind in een hokje”. Hoe anderen over labels denken zegt meer over de anderen en hun nauwe kijk of gewoon onwetendheid, waar natuurlijk niets mis mee is.

Waarom ik daar moeite mee heb

Velen (ik wil niet veralgemenen!) van die zelfverklarende hooggevoelige mensen of mensen die dat zeggen over hun kinderen zijn TEGEN het toekennen van labels aan kinderen (of aan zichzelf al is dat een gedachte dat niet vaak voorkomt). Dat snap ik niet. Daar kan ik absoluut niet bij. Het zal vast een tekortkoming zijn van mijn kant maar ik vind het nogal tegenstrijdig. Vaak lees je bijna in dezelfde zin dat hun kind hoogsensitief is maar dat ze tegen labellen zijn. Daar verlies je me helemaal bij. Als jij zelf bepaalt dat je kind hoogsensitief is dan geef jij je kind een label. Maar nee hoor, je bent tegen labellen. Hmmm.

Hooggevoeligheid = ok,  autisme = kan niet

Ik krijg heel vaak de indruk dat iedereen zomaar hooggevoelig kan zijn. Dat het aanvaard is en gerespecteerd wordt. Dat wordt niet in vraag gesteld maar serieus genomen. Op zich is daar niets mis mee.

Totdat je zelf een mama bent van 2 kinderen met échte labels, en die labels noemen autisme. Dan krijg je wel vaak opgetrokken wenkbrauwen of “ah, tegenwoordig heeft iedereen wel autisme”. Of mensen die de testen in vraag stellen, was dat label wel nodig, ik geloof het toch niet hoor dat hij autisme heeft… hij ziet er zo normaal uit! En kijk, hij lacht en praat!

Vertel mij eens. Hoe komt dat?

Graag zou ik pleiten voor vrijheid. Beslis je om jezelf hooggevoelig te vinden, prima. Beslis je om je kinderen het hooggevoelig label toe te kennen, ook prima. Maar aub, hou je ogen open en wees er voorzichtig mee met dat zelf labellen. Zit er niet meer achter? Misschien heeft je kind wel autisme? Of kan dat dan weer niet … Maar vooral, denk na, doe geen uitspraken als “ik ben tegen labellen van kinderen”, als je het zelf doet. Want je kan je niet voorstellen hoe dat voelt voor een ander.

Share Button

There are 10 comments Reageer!

Reageer!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

  
Please enter an e-mail address